Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναμνησεις: Η Χαλκη των παιδικων μου χρονων

Αν με ρωτούσαν πόσο νοσταλγώ την ιδιαίτερη μου πατρίδα, θα έλεγα δεν την νοσταλγώ αν δεν υπήρχε η Χάλκη.

Τα δυσάρεστα

Μεγάλωσα στην Κωνσταντινούπολη, σε ένα προάστιο της. Η περιοχή τότε ήταν ακριβή, ερχόντουσαν τα καλοκαίρια για παραθερισμό πλούσιοι Εβραίοι. Μεγάλοι πλατάνια, ακριβές βίλες και αμερικάνικα αμάξια. Παραλιακή συνοικία.

Το Ρωμαίικο Δημοτικό σχολείο που πήγαινα, με τον τεράστιο για τα μικρά μου μάτια κήπο, τα μεγάλα δένδρα και τα υψηλά κιγκλιδώματα ασφαλώς θα αποτελούσε για μένα ιδανικό χώρο για μελέτη και παιχνίδι, αν δεν υπήρχε το "μεγάλο αφεντικό": ο διευθυντής.

Άνθρωπος της εκκλησίας, αλλά αυστηρών αρχών και ξεπερασμένων ακόμη και για τότε μεθόδων παιδαγωγικής, ο διευθυντής, έγινε ο εφιάλτης μου.

Ήμουν πολύ ήσυχο παιδί. Είχα μάθει, στο σπίτι, να σέβομαι τους μεγάλους και το έκανα πάντα, άσχετα αν μερικές φορές απλώς υποκρινόμουν όταν δεν το άξιζαν. Στην τάξη ήμασταν 4-5 παιδιά. Και ήμουν πιστεύω ο "αγαπημένος" μαθητής του διευθυντή για 6 χρόνια. Αν και, αν ρωτήσετε μερικούς από τους τότε συμμαθητές, θα σας πουν παράλληλες ιστορίες ταλαιπωρίας από τον ίδιο ή από κάποιον/κάποια ομοϊδεάτη του διευθυντή. Το κλίμα στο σχολείο, όπως και στις οικογενειακές επιχειρήσεις, το διαμόρφωνε ο boss.

Όταν τελικά, πήγαμε με τον πατέρα μου να πάρουμε το δίπλωμα μου, είπε κοιτάζοντας μας ντροπαλά: "Ταλαιπώρησα αρκετά τον δικό σας, το έκανα για το καλό του"...

Είχα πλέον απελευθερωθεί από αυτήν την καθημερινή σχεδόν ταλαιπωρία και ήμουν έτοιμος να γραφτώ στη Μεγάλη Σχολή. Ήταν η εποχή ασταθής, περίεργη.

Θυμάμαι, την μεγάλη απογοήτευση όταν μου αρνήθηκαν οι τότε αρχές να συνεχίσω σε ελληνικό γυμνάσιο. Είπαν στη μάνα μου: "Φύγε κυρά μου, αυτός είναι "Αρβανίτης"! Θα πάει σε κρατικό σχολείο". Το μεγάλο έγκλημα ήταν ότι ο παππούς μου(από την πλευρά του πατέρα) ήταν Έλληνας που είχε γεννηθεί στην Βόρεια Ήπειρο και ήρθε μικρός στην Κωνσταντινούπολη.

Κοιτάζοντας τώρα τα άδεια ρωμαίικα σχολεία που υποδέχονται ευτυχώς και χριστιανούς Συριανούς(Suryiani) μαθητές δεν ξέρω τι να σκεφτώ.
ΧΑΛΚΗ: Η ευχάριστη πλευρά

Μια ευχάριστη ολιγόμηνη διακοπή και φυγή από την καθημερινότητα αυτή, αποτελούσε ο παραθερισμός μας τα καλοκαίρια στο νησί. Στη Χάλκη των Πριγκιποννήσων.

Η Χάλκη είναι περίπου 1,5 ώρα μακρυά από την Κωνσταντινούπολη αν πας με το κλασικό βαπόρι και όχι με καταμαράν.

Καταπράσινη, με πεύκα παντού, η Χάλκη ήταν ένας μικρός παράδεισος. Απαγορεύονταν τα ιδιωτικά αυτοκίνητα ή δημόσια λεωφορεία και έτσι το βάρος έπεφτε στα ποδήλατα και στις αλογάμαξες.Τα λεγόμενα fayton ή payton.

Στην εποχή μου υπήρχαν και κάτι γαϊδουράκια, αγύριστα κεφάλια. Με λίγες λίρες, ο κούρδος που τα είχε μας τα ενοικίαζε για λίγη βόλτα. Αγαπημένη τους ασχολία ήταν να μαγκώνουν τα πόδια μας σε τοίχους ή να περπατάνε σύριζα σε γκρεμό.

Το πρωί πηγαίναμε με την μάνα μου και τις φίλες τις στο Μύλο ή στο Ασάφ, ελεύθερες παραλίες τότε και με καθαρή θάλασσα. Εκεί βρισκόμασταν με τον εξάδελφο μου και τους άλλους φίλους, Ρωμιούς κατά βάσιν αλλά και Αρμένιους, και κολυμπούσαμε και παίζαμε με τις ώρες. Τότε δεν είχαμε ακούσει για τις βλαβερές συνέπειες των ακτίνων του ήλιου

Τα μεσημέρια αφού τρώγαμε σπίτι, το οποίο ήταν πάντα ενοικιαζόμενο ξύλινο παλιό ρωμαίικο αρχοντικό, ένα από τα πολλά του νησιού, κοιμόμασταν 2 ώρες και μόλις έπεφτε ο ήλιος κατεβαίναμε στο Και στην παραλία.

Καθόμασταν σε ένα από τα καζίνο(τωρινά καφέ) που ήταν στη σειρά, απέναντι από τη θάλασσα, και εμείς οι μικροί, αφού ακούγαμε για λίγο μερικά ανέκδοτα χιλιοειπωμένα ή ιστορίες από τους μεγάλους, σηκωνόμασταν για παιχνίδι, πόρτες ή ποδηλασία. Μερικές φορές ψαρεύαμε κάτι άθλια ψαράκια, για να καταλήξουν στο στομάχι των πάμπολλων στρουμπουλών γατών του νησιού.

Τις Κυριακές η ιεροτελεστία ήταν αλλιώς. Πρωί στην παραλία για αγορά κουρού και μπουγάτσας(κομμάτια) με άχνη ζάχαρη. Είχα την περίεργη συνήθεια να τρώω κιμαλή, αλλά με άχνη ζάχαρη πάλι.

Κατευθυνόμασταν σε ένα από τα καζίνα που "ήταν δικό μας" και παραγγέλναμε τσάι για να φάμε τη μπουγάτσα.

Όταν μεγαλώσαμε λίγο, μαζί με λίγους φίλους πηγαίναμε στα κοντινά νησιά για βραδινή αλλά αθώα έξοδο. Μερικές μπύρες, λίγο τηγανητό μύδι σε σουβλάκι και ήμασταν εντάξει.

Η μεγάλη "ατραξιόν" του νησιού είναι ο Μεγάλος Γύρος.

Αντίθετα από το Όμικρον που περπατιέται σε 20 λεπτά, ο Μεγάλος θέλει 1 ώρα τουλάχιστον. Πλήρης ησυχία, εκτός από τα κελαϊδίσματα των πουλιών, εξαιρετικό άρωμα από τα πεύκα και τον θαλασσινό άνεμο. Έχει 3-4 "γέφυρες" όπως λέγονται, τοποθεσίες για να ξεκουραστείς, να θαυμάσεις την θέα και να συνεχίσεις.

Ο μεγάλος γύρος με ποδήλατο απαιτεί καλή φυσική κατάσταση τουλάχιστον στο τελευταίο τέταρτο της διαδρομής κοντά στο Τσαμ Λιμάν, με τις ανηφόρες.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Αττικό ζωολογικό πάρκο, χάρτης - πρόσβαση, πληροφορίες και βίντεος

Το Αττικό πάρκο είναι ένα από τα μεγαλύτερα ψυχαγωγικά και εκπαιδευτικά πάρκα για παιδιά και ενήλικες στην Ευρώπη. Θα το βρείτε στη Θέση Υαλού στα Σπάτα, Λεωφορειακή Γραμμή 319 ( Από το Σταθμό Δουκίσσης Πλακεντίας). Χάρτη για το πως θα πάτε οδικώς με αυτοκίνητο δημοσιεύουμε παρακάτω.

Κάποτε στην Αθήνα οι μοναδικοί ζωολογικοί κήποι ήταν ο Εθνικός (Βασιλικός) Κήπος με ελάχιστα είδη και τό άλσος της Ν.Φιλαδέλφειας πού είχε δύο ψωραλέα λιοντάρια, καμήλες, ένα ζευγάρι λύκων και ένα αλεπούδων τα ζώα ήταν σε άθλια κατάσταση γιατί δεν τα φρόντιζε κανείς.


Το Μάιο του 2000 στα Σπάτα άρχισε να λειτουργεί το Αττικό ζωολογικό Πάρκο. Ένας μοντέρνος ζωολογικός κήπος 190 στρεμμάτων που ίδρυσε ο Zαν-Ζάκ Λεσουέρ.


Update 7/2013
Sunset Wednesdays


Μπορείτε να πάτε στις 18.30, όταν πέφτει ο ήλιος, από τις 24/7, καλοκαιρινή προσφορά μειωμένου εισιτηρίου τις Τετάρτες στο Αττικό Πάρκο: 11 ευρώ για όλους! Ξεκινήστε τη βόλτα σας από τους νεοαφιχθέντες και παιχνιδιάρηδες Μυρμηγκοφάγους, θαυμάστε τον Ακίντα -το …

Όταν πάγωσε ο Βόσπορος

Στις 24 Φεβρουαρίου 1954 οι άνθρωποι στην Κωνσταντινούπολη ξύπνησαν με μια έκπληξη. Κοιτάζοντας στο Βόσπορο είδαν ότι ήταν "σκεπασμένο" με κομμάτια πάγου και μίνι παγόβουνα:



Μάλιστα, υπήρξαν σημεία(όπως μεταξύ Rumeli Kavagi-Poyrazkoy--ένα από τα πιο στενά σημεία
του Βοσπόρου) όπου άνθρωποι "πέρασαν περπατώντας απέναντι".

Τι είχε συμβεί; Ο Δούναβης μετέφερε μεγάλα κομμάτια πάγου στην Μαύρη Θάλασσα. Μέρος αυτών πέρασε τα στενά του Βοσπόρου. Οι ακτές σε Büyükdere, Çengelköy και Kanlıca γέμισαν πάγο. Αυτή η κατάσταση μέσες άκρες συνεχίστηκε έως το Μάρτιο.

Η θερμοκρασία είχε πέσει στους -6 βαθμούς. Η θαλάσσια συγκοινωνία σταμάτησε. Κι ένα Σοβιετικό πλοίο που βυθίστηκε.

Δε λέω, παλιότερα ήταν πιο δυνατοί οι χειμώνες στην Πόλη. Αλλά το να περάσω περπατώντας το Βόσπορο ξεπερνά κάθε φαντασία...

Ορισμένοι θα έχουν ακούσει από παππούδες γιαγιάδες για τον χειμώνα του 1929 στην Κωνσταντινούπολη. Συγκεκριμένα αρχές Μαρτίου πάλι θεάθηκαν κομμάτια πάγου, πάγωσε ο Κεράτιος, και στα…

Το Νιχώρι στο Βόσπορο (Yenikoy), Κωνσταντινούπολη.

Θα ξεκινήσω με το ποίημα του Καβάφη.

 "Το Νιχώρι" - Καβάφης
Ξένε, σαν δης ένα χωριό όπου γελάει η φύσις,
κ’ εις κάθε πλάτανο κοντά που κρύπτεται
 μια κόρη ωραία σαν το τριαντάφυλλο
— εκεί να σταματήσης· έφθασες, ξένε, στο Νιχώρι.

Κι όταν το βράδυ έλθη, αν βγης έξω να περπατήσης και βρης εμπρός σου καρυδιές,
στον δρόμο μη προχώρει του ταξιδιού σου πια.
Aλλού ποιον τόπο θα ζητήσης καλύτερον απ’ το Νιχώρι.

Τέτοια δροσιά δεν έχουνε αλλού στον κόσμο οι βρύσεις,
των λόφων του την αρχοντιά αλλού δεν έχουν όρη·
και με της γης την μυρωδιά μονάχα θα μεθύσης,
ολίγο αν μείνης στο Νιχώρι.

Την πρασινάδα που θα δης εκεί να μην ελπίσης που σ’ άλλο μέρος θα την βρης.
Aπ’ το βουνό θεώρει τους κάμπους κάτω και ειπέ πώς να μην αγαπήσης
αυτό μας το μικρό Νιχώρι.

Πως αγαπώ υπερβολές, ω ξένε, μη νομίσης.
Υπάρχουν τόποι εύφοροι πολλοί και καρποφόροι.
Πλην έχουν κάτι χωριστό, και συ θα ομολογήσης,
καρποί και άνθη στο Νιχώρι.

Εάν στης Κουμαριώτισσας της Παναγίας θελήσ…